Choroby Układu Krążenia 

Źródło:  Maggie Lloyd (1999)>Fretki: warunki zdrowotne, hodowla, rozpoznanie i leczenie chorób:

Kardiomiopatia rozstrzeniowa/zastoinowa

Przyczyny i patogeneza

Prawdopodobnie jest to najczęściej występująca choroba serca u fretek i coraz częściej rozpoznaje się ją u zwierząt w średnim i starszym wieku. Przyczyna jest nieznana, ale czasami może być wtórna po zakażeniach wirusowych.

Objawy kliniczne

U chorych zwierząt, w okresie kilku miesięcy, obserwuje się sen­ność, utratę masy ciała, brak apetytu, depresję, nietolerancję wysił­kową i trudności oddechowe. W czasie badania klinicznego może być widoczna sinica błon śluzowych, hipotermia, przytłumione tony serca, szmery wilgotne i trzeszczenia w płucach, tachykardia ze szmerem systolicznym, wodobrzusze i osłabienie kończyn miednicznych. Badanie rtg wykazuje powiększone, kuliste serce ze zwiększonym kontaktem z mostkiem, uniesienie dogrzbietowe tchawicy, rozsiane zagęszczenie tkanki płucnej lub płyn opłucno­wy. Może także być widoczne wodobrzusze lub hepatosplenome­galia. Zapis ekg może wykazać wiele zmian, w tym przedwczesne skurcze, wysokie rozszerzone zespoły QRS, zwiększoną amplitudę załamka R, związane z powiększeniem ko­mór i obniżenie odcinka ST. Badanie usg obrazuje powiększenie ko­mór i obniżenie odcinka ST. Badanie usg obrazuje powiększenie r
wszystkich czterech jam serca ze zmniejszeniem skracania fakcyj­nego i możliwym przeciekiem w zastawce mitralnej i trójdzielnej. W badaniu pośmiertnym stwierdza się rozszerzenie wszystkich czterech jam serca i w niektórych obszarach zwłóknienie mięśnia sercowego. W cięższych przypadkach występuje płyn w jamie osierdzia, jamie opłucnej i jamie otrzewnej, który może powodo­wać miejscowy ucisk na płuca. Czasami powiększona jest wątroba i śledziona, mają tęgą konsystencję i ciemnoczerwone zabarwienie z powodu przekrwienia. 

Rozpoznanie

Rozpoznanie można oprzeć o wyniki badania klinicznego rtg, a potwierdzić ultrasonograficznie. Leczenie i zapobieganie Leczenie ma na celu podtrzymanie pojemności minutowej poprzez wpływ na częstotliwość uderze6 serca i rytm, zwiększając kurczli­wość i zmniejszając obciążenie wstępne i następcze. Jeżeli zwierzę ma objawy ostrej, głębokiej duszności, należy podać tlen, diuretyki i wykonać natychmiast nakłucie klatki piersiowej. Po ustabilizowa­niu, trzeba rozpocząć leczenie lekami rozszerzającymi naczynia i digoksyną. Korzystna jest dieta niskosolna i ograniczenie wysiłku. U kotów z kardiomiopatią z dobrym skutkiem stosowano taurynę. U fretek poprawa może wystąpić przy 250 mg p.o. raz dziennie, chociaż tego nie udowodniono (patrz Moneva-Jordan, 1998). Monitorowanie reakcji na leczenie polega na obserwacji popra­wy objawów klinicznych, obrazu rtg i usg. Rokowanie w przypad­kach kardiomiopatii rozstrzeniowej może być różne, dobre do ostrożnego: przy wczesnym rozpoznaniu można oczekiwać przeży­cia do 12 miesięcy, w przypadkach zaawansowanych może nagle nastąpić pogorszenie i niezbędna będzie eutanazja w okresie kilku tygodni do kilku miesięcy. Często brak jest efektu leczenia. 

Kardiomiopatia przerostowa

Rzadko występuje u fretek. Nie odnotowano przypadków nadczyn­ności tarczycy, nie występuje więc częsta przyczyna obserwowana u kotów. Objawy kliniczne mogą być niewidoczne, ale może być szmer systoliczny lewostronny lub nagłe padnięcia. Chorobę najle­piej diagnozować badaniami usg w celu wykazania zgrubienia wolnej ściany lewej komory i przegrody międzykomorowej. Le­czenie ma na celu zmniejszenie przekrwienia przy użyciu diurety­ków i poprawę funkcji rozkurczowej. Liczbę uderzeń serca można zmniejszyć beta blokerami, jak propanolol lub blokerami kanałów wapniowych. Poprawiają one wypełnienie rozkurczowe i rozluź­nienie miokardium.

Choroby zastawek serca

Niedomykalność zastawek dotyczy głównie zwierząt w średnim wieku. Stwierdza się zgrubienie i śluzakowate zwyrodnienie zasta­wek serca oraz powiększenie przedsionków, podobnie jak u psów. Klinicznie słyszalny jest szmer holosystoliczny, zwykle nad wierz­chołkiem po lewej stronie, mogą też występować wilgotne szmery w płucach. Rozpoznanie opiera się o badanie kliniczne i usg. Le­czenie diuretykami i inhibitorami ACE zmniejsza zastój krwi. Można stosować digoksynę, jeżeli występują niemiarowości nad­komorowe lub zaburzenia funkcji systolicznej serca. 

Zapalenie mięśnia sercowego

Zakażenia mięśnia sercowego mogą wystąpić w wielu chorobach, w tym w przypadku choroby aleuckiej, toksoplazmozy lub posocz­nicy bakteryjnej. Objawy będą różne w zależności od rodzaju mi­kroorganizmu i zasięi,JU zmian w mięśniu sercowym. Niemiarowo­ści komorowe i brak powiększenia serca mogą wskazywać na zapa­lenie mięśnia sercowego.

Robaczyca serca

Dirofilaria immitis może wystąpić u zwierząt importowanych z terenu, gdzie te pasożyty występują. Przenoszone są i przechodzą rozwój w komarach, a choroba występuje tam, gdzie są równocze­śnie pasożyty, komary i wrażliwe na inwazję zwierzęta. W UK obserwowano ją tylko u zwierząt importowanych z obszarów en­demicznych, np. z Florydy, Japonii lub Australii. Dorosłe pasożyty zasiedlają doczaszkową żyłę główną, prawą komorę lub tętnicę płucną, powodując objawy niewydolności zastoinowej serca, pra­rwokomorowej. Ze względu na mały rozmiar serca fetki nawet po­jedynczy pasożyt może powodować objawy kliniczne. Często ob­jawy są niewyraźne, obejmują senność, kaszel, duszność i wodob­rzusze. Rozpoznanie może być utrudnione, ponieważ mikrofilarie nie zawsze występują, a testy wykrywające antygeny pasożytów nie zawsze są dokładne. Robaczycę serca należy uwzględniać w diagnostyce różnicowej, jeżeli podobne do niej objawy wystąpią u importowanych zwierząt. Zarażone zwierzęta należy leczyć le­kami pasożytobójczymi i antykoagulantami zmniejszającymi ryzy­ko zatorów płucnych. Tiacetarsamid należy podawać łącznie z he­paryną (100 j.m., s.c., raz dziennie przez 21 dni), potem aspirynę 22 mg/kg p.o., raz dziennie, przez trzy miesiące. Rokowanie jest ostrożne i zwierzęta często padają w okresie miesiąca od badania. U zwierząt żyjących na obszarach endemicznych należy podawać profilaktycznie iwermektynę 0,1 mg/kg s.c. 

Inne choroby układu krążenia

  • Choroba aleucka Zakażenie wirusem powoduje hipergammaglobulinemię i tworze­nie kompleksów immw1ologicznych. Odkładanie się tych komplek­sów jest przyczyną kłębuszkowego zapalenia nerek i zapalenia na­czyń. Krwawienia ze zmienionych tętniczek doprowadzają do nie­dokrwistości i są przyczyną bladości błon śluzowych. Choroba opisana jest szczegółowo w  Choroba aleucka u fretek   Do rozpoznania wykorzystuje się immuno­elektroforezę. Brak jest specyficznego leczenia.

Splenomegalia i hipersplenizm

Często u fretek przypadkowo wykrywa się powiększoną śledzionę. Zwykle w takich przypadkach występuje łagodna, pozaszpikowa hemopoeza lub zastój krwi, ale rzadko widoczne są zmiany patolo­giczne, jak np. chłoniak śledziony. Należy przeprowadzić dokładne badanie kliniczne, ponieważ splenomegalia często występuje przy innych chorobach, np. chorobie aleuckiej lub posocznicy. Zawsze należy poprzez omacywanie określić rozmiar śledziony u świado­mego zwierzęcia, ponieważ znieczulenie powoduje znaczne po­większenie śledziony i może być przyczyną mylnej diagnozy. Omacywanie należy wykonywać bardzo ostrożnie, ponieważ śledziona jest krucha i może łatwo pękać. Korzystne może być bada­nie śledziony metodą usg, a w razie potrzeby można wykonać aspi­rację cienkoigłową. U zdrowych zwierząt, bez objawów innych chorób, ten objaw nie ma większego znaczenia i nie jest wskazane leczenie. W przypadku wykrycia innych chorób pierwotnych może być wskazana terapia. Splenektomia wskazana jest przy nowotwo­rach, skręcie lub pęknięciu. Czasami znacznie powiększona śle­dziona powoduje dyskomfort i jest przyczyną senności zwierzęcia. W tym przypadku pomocne może być wycięcie śledziony, ale tylko wtedy, gdy nie występują inne przyczyny dyskomfortu. Hipersplenizm występuje, gdy w śledzionie następuje nadmierne niszczenie jednego lub więcej rodzajów komórek krwi powodując niedokrwistość, leukopenię itp., w zależności od rodzaju niszczo­nych komórek. Jest to bardzo rzadka choroba. Śledziona może, ale nie musi być powiększona, występują nieprawidłowe wyniki hema­tologiczne i nadmierna ilość komórek w szpiku kostnym. Wskaza-ne jest usunięcie śledziony, transfuzja krwi i leczenie, jeżeli ko- nieczne, wtórnych zakażeń.

Niedokrwistolć

U fretek niedokrwistość stwierdzana jest dosyć często. Podobnie jak u innych gatunków, może być spowodowana zwiększoną utratą krwinek czerwonych, co wywoła odpowiedź szpiku kostnego, lub zmniejszoną ich produkcję, w tym przypadku brak reakcji szpiku. W obu sytuacjach objawy mogą być niewyraźne i niespecyficzne, takie jak bladość błon śluzowych, smołowaty kał, wybroczyny, wylewy krwawe lub krwotoki. Rozpoznanie oparte jest na danych z wywiadu i objawach klinicznych, wynikach hematologicznych i biopsji szpiku kostnego. Leczenie zależne jest od przyczyny. Najczęstszą przyczyną niedokrwistości z odpowiedzią ze szpiku kostnego są krwotoki, spowodowane ciałem obcym w żołądku lub w jelitach, albo owrzodzeniem żołądka, chorobą aleucką, mało­płytkowością, uraz􀁝w lub silna inwazja pcheł. Nie odnotowano niedokrwistości hemolitycznej, ale może ona wystąpić. Niedokrwistość spowodowana zmniejszeniem produkcji krwinek czerwonych najczęściej związana jest z hiperestrogenizmem, ale może także wystąpić przy innych przewlekłych chorobach, niedo­borach żywieniowych lub nowotworach szpiku kostnego.